Spiritualiteit

Le presque rien
La qualité d’une écoute réside dans l’espace qu’elle offre au presque rien, aux balbutiements, silences et, à l’opposé, aux flux de paroles virulents, aux associations libres. Il faut une capacité à rester en éveil pour s’étonner, entendre l’inouï, percevoir le détail qui détonne, à ne pas se laisser paralyser par la violence foudroyante, la répétition endormante, le charme ensorceleur, et à déceler la retenue, le changement de ton dans la voix, de la gestuelle, de la posture…

Une telle écoute doit reconnaître les presque rien, ces moments-évènements, les nommer, donner la possibilité d’y revenir, afin que les germes se déploient et ne s’échappent pas avant d’avoir fait fructifier ce qui demande à naître, le levain dans la pâte. Surtout, leur donner leur place, ne pas les minimiser ou, pire, les nier.
Agnès Bressolette, Nés vulnérables

Het Koninkrijk
Het helpt zo nu en dan om een stap terug te doen en wat afstand te nemen.
Het Koninkrijk gaat niet alleen onze inspanningen te boven,
we kunnen het ons niet eens voorstellen.
Tijdens ons leven voeren we maar een heel klein stukje uit
van de geweldige onderneming die Gods werk is.
Niets van wat we doen is af, wat met andere woorden wil zeggen
dat het Koninkrijk altijd verder ligt.

Geen enkele uitspraak zegt alles.
Geen enkel gebed drukt ons geloof helemaal uit.
Geen enkele biecht brengt de volmaaktheid.
Geen enkel pastoraal bezoek heelt alle wonden.
Geen enkel programma voert heel de zending van de kerk uit.
Geen enkele reeks plannen en doelstellingen is alomvattend.

Zo zijn wij.
We planten de zaden die op een dag zullen ontkiemen.
Zaadjes die al geplant zijn geven we water
en we weten dat ze een belofte voor de toekomst inhouden.
We leggen grondslagen waarop verdergebouwd zal moeten worden.
We zorgen voor gist die een uitwerking heeft die onze mogelijkheden ver overschrijdt.

We kunnen niet alles doen, en het heeft iets bevrijdends ons dat te realiseren.
Het maakt dat we iets doen, en dat heel goed doen.
Het is misschien onaf, maar het is een begin, een stap op de weg,
een gelegenheid om ruimte te maken voor Gods genade, die de rest zal doen.

Misschien zien we nooit het eindresultaat,
maar dat is het verschil tussen de bouwmeester en de arbeider.
Wij zijn arbeiders, geen bouwmeesters ; dienaren, geen messiassen.
Wij zijn profeten van een toekomst die ons niet toebehoort.

Bisschop Ken Untener van Saginaw
toegeschreven aan aartsbisschop Oscar Romero van San Salvador